Pizza yediğimde zaman zaman “Bir Pizza Hut vardı, ne oldu ona?” diye aklımdan geçer. Benim de içinde bulunduğum bir dönemin üniversite gençliği için “sınırsız pizza” en büyük kurtarıcılardan biriydi. Ortalama fiyata dilimlerce pizza (herkes gibi ben de kenarlarını ayırıp pizzanın geri kalanını yerdim evet) yemek bir öğrenci bütçesi için çok değerliydi.

Kendi ürünü için “Günde 2 defa katlanmak zorunda olduğunuz tat” diyerek pazarlama yapılır mı? Tıklayın.

Sonra işler değişti. Önce Dominos, sonra da Little Caesars’ın yükselişi, Pizza Hut’ı bir anda çok az tercih edilen bir firma haline getirdi. Zamanla pizza siparişi vermeden önceki “Hangisinden söylesek?” konuşmalarında ismi bile geçmemeye başladı. Sembol haline gelmiş Gezi Parkı’nın ilerisindeki şubesi de kapanınca (o yol üzerindeki diğer tüm şirketler gibi) kendisini neredeyse hiçbir yerde göremez olmuştuk.

Yoldasınız ve etrafınızda 2 kişi var. Biriyle aranızda herhangi bir etkileşim olmadığını, diğerinin ise yanlışlıkla size çarptığını ve sonrasında “çok özür dilerim, benim hatam” dediğini farz edelim. O andan itibaren hiçbir etkileşim içerisinde bulunmadığınız kişiye karşı nötr durumdayken özür dileyen kişiye (size çarpmasına rağmen) nispeten daha pozitif duygular beslersiniz. Çünkü burada dürüstlük ve samimiyetin insan üzerindeki etkisi devreye girmektedir.

Survivor All-Star yarışmacılarının pazarlama teknikleri ve stratejileri için tıklayın.

Bir sorunu veya hatayı kabullenmek, insanlar için zor olduğu gibi pazarlama faaliyetinde bulunan markalar için de zordur. Çoğu marka ürününün kusursuz olduğunu, rakiplerinden her anlamda önde olduğunu iddia eder. Her markadan aynı şeyi duyan müşteri kitlesi de doğal olarak bu tarz söylemleri artık önemsememeye başlar. Oysa ki dürüstlük (her zaman olacak veya olmalı diye bir kaide yok) markalara çok şey kazandırabilir.